در دور دستها کسي را مي شناسم که قلبي به وسعت دريا دارد ،

چشمهايش امتدادي ازغمگين ترين غروب خورشيد زندگيشه ،

تبسم لبانش گلچيني از غنچه هاي نو شکفته ي بهاري است ،

دستهايش به اندازه ي تمام کهکشانها جاي دارد و قدمهايش در ابتداي

زندگيست او را و نگاههاي عاشقانه اش را مي شناسم نگاههايي مملو از

ياس محبت او را که با تمام رودها برادر است ، او را که وجودش سرشار

 از آبي بيکران است ، او را که همراه نسيم صبا مي وزد، آري او را مي شناسم

 .
در دور دستهاست ولي دور دستي که همين نزديکيهاست ،

خانه اش پر از سادگي و صفا ، کلبه ي بي ريا و محقر او را مي شناسم ،

او نيمه پنهان و روح گمشده ي من است، آسمان خانه اش هميشه آبي باد .

دوستت دارم چون تنهاترين ستاره زندگی منی

دوستت دارم چون تنها ترين مصراع شعر مني

دوستت دارم چون تنها ترين فکرتنهايي مني

دوستت دارم چون زيباترين لحظات زندگي مني

دوستت دارم چون زيباترين روياي خواب مني

دوستت دارم چون زيباترين خاطرات مني

دوستت دارم چون به يک نگاه عشق مني

يكي را دوست ميدارم

ولي افسوس كه او هرگز نميداند ...

نگاهش ميكنم

تا از نگاهم بداند كه او را دوست ميدارم

ولي افسوس

كه او هرگز نگاهم را نمي خواند .

تو مسیر پر پیچ و خم جاده زندگی،

بعضی وقتها که پای آدم بسته می شه و به هر دلیلی مجبور میشه خلاف دلش عمل کنه یه

زخم گنده رو همون پیچ دل ایجاد میشه و هر چقدر هم که پانسمانش کنی یه روزی،

 بی دلیل و ناگهانی، عمیق تر و دردناکتر سر باز می کنه و امان لحظه ها رو می بره…

عزیزم،

میشه بفهمی من می دونم که این از همون زخمهاست اما،

چه کنم که بسته پایم...

تو برو و

به شکوفه ها،

به باران،

برسان سلام ما را،

برسان سلام ما را،

برسان سلام ما را...

منم تو این کویر وحشت سر می کنم و روزی که این زخم سر باز کرد با دردش

زندگی می کنم...

من به تو هرگز نگفتم با تو بودن آرزومه

نقش اون چشمای معصوم لحظه لحظه روبرومه

نیومد روی زبونم که بگم بی تو چی هستم

که بگم دیوونتم من زندگیمو به تو بستم

تو رو دیدم مثل آینه توی تنهایی شکستی

من کلامی نمی گفتم که برام زندگی هستی

نمیدونستی که چون گل توی برگ من شگفتی

چشم تو پرازگلایه ست اما هرگز نمی گفتی

شاید اونجوری که باید قدرتو من ندونستم

حرفایی بود توی قلبم من نگفتم نتونستم ...

بزرگترین گناه : سکوت

بزرگترین شجاعت : بگویی دوستت دارم

بزرگترین سرمایه : دوست

بزرگترین اسرار : صداقت

بزرگترین افتخار : عاشق شدن

بزرگترین هنر : عاشق ماندن

عاشقت خواهم ماند بي آنکه بداني...
دوستت خواهم داشت بي آنکه بگويم...
درد دل خواهم کرد بي هيچ کلامي...
در آغوشت قرار خواهم گرفت بي هيچ نگاهي...
شايد احساسم اينگونه نميرد...

دلتنگی

اي کاش منم مثل آسمان بودم وهر وقت که دلتنگ مي شدم

بغض خود رامي شکستم وقطرات اشکم را نثار زمينيان ميکردم ،

راحت وبي دردسر

وآن وقت بود که تمام مردم درد دلم را مي دانستند

و از هق هق بي صداي من باخبر مي شدند

اما


چه کنم که نمي دانند من بايد غصه ها را در دلم پنهان کنم ،

من بايد صبور باشم چرا که اگر مادر اشکايم راببيند حتمأ غصه خواهد خورد

واز اينکه از سخن گفتن ناتوان است دل شکسته خواهد شد

پس بهتر است که آرام باشم


اما

چه کنم که نمي توانم.

مناجات

یکی بود و یکی نبود ...

یکی بود و یکی نبود

فقط یکی بود که خودش بود و دیگری نبود

یکی بود و یکی نبود

اون یکی بود و غیر از اون هیچکس نبود

یکی بود و یکی نبود

غیر از خدا هیچکس نبود

یکی بود و یکی نبود

مثل تو مهربون هیچکس نبود

یکی بود و یکی نبود

مثل تو بخشنده و بی منت اصلاً نبود

یکی بود و یکی نبود

بزرگتر از تو مگه کسی بود

یکی بود و یکی نبود

قادرتر از تو مگه کسی هست

یکی بود و یکی نبود

به غیر از تو اگه کس دیگه ای بود اونوقت تکلیف من چی بود

اگه بخشنده نبود تکلیف چی بود

اگه مهربون نبود اوضاع چی بود

یکی بود و یکی نبود

از اون اول یکی بود وآخرم همون یکیه

آره یکی بود و یکی نبود

خدا بود و خدا بود و خدا بود

یکی بود و یکی نبود

اون یکی من بودم که بد بودم و اون یکی تو نبودی

یکی بود و یکی نبود

اونیکه همیشه تو رو فراموش کرد من بودم

اونیکه منو فراموش نمیکرد تو بودی

یکی بود و یکی نبود

اونیکه عهد شکست ، خیانت کرد من بودم

اونیکه صبور بود و دلش شکست تو بودی

یکی بود و یکی نبود

اونیکه گفت عاشق تو ، دروغ می گفت من بودم

اونیکه هم عاشق بود و هم معشوق تو بودی

یکی بود و یکی نبود

اونیکه دلش سیاه بود من بودم

اونیکه قلبش تموم دنیا بود تو بودی

کاشکی همیشه یکی باشه و این یکی نباشه

کاش همیشه این یکی بود و من نبودم

کاش فقط اون باشه و هیچکس نباشه

لااقل کاش منو تو یکی بشیم تا اینجور نشه

کاش میشود با هم باشیم تا اون روزی که این دنیا باشه ...

من نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

در عصرهاي انتظار به حوالي بي كسي قدم بگذار!

خيابان غربت را پيدا كن

و وارد كوچه پس كوچه هاي تنهايي شو!

كلبه ي غريبي ام را پيدا كن،

كنار بيد مجنون خزان زده و كنار مرداب آرزوهاي رنگي ام!

در كلبه را باز كن

و به سراغ بغض خيس پنجره برو!

حرير غمش را كنار بزن!

مرا مي يابي ...

ثانیه ها می گذرد ، بی وجود تو ...

لحظه ها گذشت ، در تب نبود تو... 

ثانیه ها می گذرد ، بی وجود تو ...

لحظه ها گذشت ، در تب نبود تو ...

نبودی ! توی پیچ جاده هایی که بودنت را به ارمغان می آوردند ...

تنها بوسه ای برآب و تنها یادی از تو در خواب !

و رویاهایی که می میرند در آرزوی تو ...

صدای پای پر شتاب غم را می شنوی ؟

غمی که قدم می زند بر وسعت قلبم

و آرزوهای خزان زده را لگد مال می کند !

و لذت می برد از صدای خش خش برگ برگ  آرزوهای پرپرم ...

و می گذرند لحظه ها ... به همین سرعت !

                   بی آنکه منتظر من و تو بمانند ...

                                                    بیا ...

شاید همین لحظه ها هم چشم به راه تو باشند !

گناه از من ساده است ...

این آرزو ها ، لحظه ها ، ستاره ها

         گناه از این ها نبود ، که تو همه را بخشیدی و رفتی !

رفتی و پشت پیچ شب پنهان شدی ...

هر شب در روياهايم تو را مي بينم، احساست مي کنم اينگونه است که تو را مي

شناسم. اينگونه باش عليرغم پيچ و خمهاي زياد و فاصله دور کهکشانهايي که بين

ماست، بيا و خودت را به تماشا بگذار . اينگونه باش نزديک، دور، هر کجا که باشي،

ايمانم را از دست نخواهم داد اگر چه شبها بسيار سخت اند ادامه خواهم داد که يکبار

ديگر تو مرا مي گشايي واينجا هستي، اينجا در قلب من و قلب من ادامه خواهد داد.

عشق به تنهايي يکبار براي هر کس مي آيد و براي تمام عمرش و نخواهد رفت تا ما

برويم. عشق همان بومي که با تو ورزيدم حقيقتأ همان يکبار از آن پس بدان آويختم و

تا هميشه، همه زندگيم با آن پيش خواهد رفت . تو اينجايي پس چيزي نيست که از

آن بترسم وميدانم که قلبم همچنان ادامه خواهد داد و ما تا هميشه عاشق مي مانيم،

عاشق، جوان و ساده دل و قلب من همچنان خواهد تپيد، من اينها رادر قلبم جاودانه

 نگه خواهم داشت و قلبم همچنان ادامه خواهد داد . خوشا عاشق شدن اما جدايي

خوشا عشق و نواي بي نوايي

انگار نه انگار که تا چند وقت پیش بهم می گفتی دوست دارم!
نمی دونم چرا دیگه نمیبینمت؟
بیا بیرون از پشت این همه غبار و دود......
آنقدر بیگانه شدی که دیگر نمی تونم حست کنم

بیا برای دلخوشی من هم که شده برای چند روز ادای عاشق معشوق های الکی رو در بیاریم.....
بیا روزهایی رو بازی کنیم که همیشه حسرتش توی دلم می موند.....
بیا بازی کنیم از اول....
از یک نگاه عاشقانه تا گفتن فراموشت می کنم !
از حرف های ساده تا دیوان مرثیه های دل دیوانه......
از گفتن دوست دارم تا گفتن برو از پیشم.....
از لبخند شوق دیدار تا گریه و ضجه های دل شکسته....
از ایستادن تا شکستن.....
از طراوت و شادی تا آب شدن و تمام شدن....
از دادن دلی به گوشه ی چشمی تا پس گرفتن با پوزخندی.....

از وفا و صمیمیت تا نمکدون شکستن و بی وفایی.....
از انتظار و سپری شدن شب برای دیدنت تا جمع کردن خورده های شکسته ی دل در نیمه شب...
از جان دادن دوباره با نگاهی , و ساختن کلبه ی عشق تا پلک زدن و خانه خراب شدن!
فکر می کنی هزیون می گم؟
نه باور کن !!!!!!!
خسته ام....
باور کن......
ولی حیف زبانم را نمی فهمی.....
تو خطم را نمی خوانی....
چنان بیگانه ای با من که حتی نامم را نمی دانی......
خلاصه دنیای شما برای ما خیلی کمه... از این دیار بی کسی رفتن من مسلمه..

 Tagdim be on kasi ke khodesh midone ba onam …

عشقم را نثار تو كردم

اما نپذيرفتي

عشقم را به تو هديه كردم

آن را دور انداختي

زندگيم را وقف تو كردم

اما در كنارم نماندي

كاش روزي آن را برگرداني!

يادمون باشه كه هيچ كس رو اميدوار نكنيم بعد يكدفعه رهاش كنيم چون

خرد ميشه ، ميشكنه و آروم ميميره ، يادمون باشه كه قلبمون رو هميشه

لطيف نگه داريم تا كسي كه به ما تكيه كرده سرش درد نگيره ، يادمون

باشه قولي رو كه به كسي ميديم عمل كنيم ، يادمون باشه هيچوقت

كسي رو بيشتر از چند روز چشم به راه نذاريم چون امكان داره زياد نتونه

طاقت بياره ، يادمون باشه اگه كسي دوستمون داشت بهش نگيم برو

نميخوام ببينمت چون زندگيش رو ازش ميگيريم...

هيچ زمان دل به كسي نبند، چون اين دنيا اين قدر كوچك

است كه دو تا دل كنار هم جا نميشه ، ولي اكر دل بستي

هيچوقت ازش جدا نشو ، چون اين دنيا اين قدر بزرگه

كه ديگه پيداش نميكني...

دنيارا بد ساخته اند ...

كسي را كه دوست داري تورا دوست نمي دارد

كسي كه تو را دوست دارد، تو دوستش نمي داري

اما كسي كه تو دوستش داري و او هم تورا دوست دارد

به رسم و آيين هرگز به هم نمي رسيد

و اين رنج است ...

تو را بخاطر تمام كساني كه دوست نميدارم دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام قسم هاي شكسته ام دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام روزگاراني كه نزيسته ام دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام آرزوهايم دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام حرفهاي نگفته ام دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام بي مهريهاي دنيا دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام چيزهاي نداشته ام دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام نازكردن هايت دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام زندگيم دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام شيهاي بي ستاره ام دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام باورهايم دوست ميدارم

تو را بخاطر تمام برگهاي خزان شده زندگيم دوست ميدارم

تو را بخاطر دوست داشتن دوست ميدارم ...

این که از کجا و چطور شروع کنم رو نمی دونم!

اما مگه غیر اینه که "عشق" تنها با جدایی معنی پیدا می کنه عزیزم؟

تو کجا و کدوم زندگی با رسیدن دو معشوق آتشین به هم آتشفشان عشق از آشیونشون

فوران کرده؟چشماتو واکن! ببین!

مگه غیر اینه که همین دو عاشق که زندگی شون سرتاسر غزلواره های عاشقانه بود وقتی

که بهم رسیدن و خیالشون راحت شد اسیر گندآب روزمرگی و زندگی شدن و حالا

چشم ندارن تا همدیگه رو ببینن؟ سایه هم رو با تیر می زنن و اگه خیلی آدم باشن فقط

 نسبت به هم "بی تفاوت"می شن.

..
اما وقتی آخر یک عشق "جدایی" باشه تا ابد میشه افسانه های عاشقانه نوشت! از

زندگی ای که می تونست باشه و نبود! از چشمای یار تا خود قیامت میشه تعریف کرد و

زخم عشق رو همیشه دلت یادت می ندازه که یه روزی، یه جایی زیر همین طاق آسمون

یه "عشقی" داشتی که وای اگه بهش می رسیدی...

عزیزم!

از من بپذیر که "عشق آتشین" فقط با فراق جاودانه میشه...

امروز تو می ری...

فردا من...

هرگز برايت از دوست داشتنم حرفي نخواهم زد

از جرقه هاي محبتي كه هر لحظه بر دلم ميزني

از گرماي كلامي كه وقت گفتنت در دل خود احساس ميكنم

هرگز

هرگز برايت نخواهم گفت

از آن سيب سرخ پنهاني كه به سويت دراز كرده ام

و ازآن دستي كه ...   

هرگز برايت نخواهم گفت

شايد تو خود روزي بخواني دوست داشتنم را

از دلتنگ شدنم

از انتظارم

از سكوتم

از بي كلام شدنم

شايد تو روزي همه چيز را بيابي

در سطر سطر نوشته هايم

و در تكه تكه لحظه هايم

شايد روزي ميان تمام بي تفاوتي هايم

دريابي معناي واقعي « دوست داشتن بي آنكه دوست بداند » را

با سكوت خيلي از مشكلها خود به خود حل ميشه

وقتي ميخواي كسي ندونه كه عاشقي

وقتي بخواي هيچكس نفهمه كه دلگيري

وقتي نخواي كسي بدونه كه ازش بدت مياد

و حتي وقتي كه داري توتنهايي پرپر ميزني

سكوت چقدر ميتونه به آدم كمك كنه ؟!!

وقتي به وقتش ازش استفاده كنيم

اما

خيلي وقتها

نبايد سكوت كرد و ما سكوت ميكنيم

مثل وقتي كه

آخرين فرصت و براي گفتن دوست دارم از دست ميديم

واسه شكستنم اخمت كافيه ، نياز به فرياد نيست

واسه اشك ريختنم سكوت كافيه ، نياز به قهر نيست

واسه مردنم حرف رفتنت كافيه ، نياز به رفتنت نيست

گاه فكر ميكنم

قصه من و تو

داستان تكراري همون دو خط موازيه

كه هيچوقت به هم نميرسن

اما ميبينم نه ...

اونها لااقل تا آخر عمر در كنار همند

من و تو حتي از با هم بودن هم گريزانيم

پس قصه اون دو خط موازي هم

           قصه ما نيست ...

لحظه ها چه تنبل هستند و دقايق انتظار چه دير مي گذرد،

براي جنگ کردن هميشه وقت هست ولي براي دوست داشتن وقت کم است.

مي گويند شيشه ها احساس ندارند ولي وقتي بر روي پنجره بخار گرفته اي

نوشتم دوستت دارم آرام گريست.

در اين تاريکي شب تنها نشسته و در تنهايي خود به ياد تو و

براي تو نامه مي نگارم اي عزيزم.

عزيزم اين را بدون که هميشه دوستت داشتم و دارم و خواهم داشت حتي اگه

تو هم مرا فراموشم کني تو را هرگز فراموش نمي کنم و

حتي اگه تو دوستم نداشته باشي ولي من دوستت دارم .

اگه كسي روديدي كه وقتي داري رد ميشي

برميگرده و نگاهت ميكنه بدون براش مهمي

اگه كسي روديدي كه وقتي داري

مي افتي برميگرده با عجله مياد طرفت

بدون براش عزيزي

اگه كسي روديدي كه وقتي داري ميخندي

برميگرده نگاهت ميكنه بدون براش قشنگي

اگه كسي روديدي كه وقتي داري

گريه ميكني مياد باهات اشك ميريزه   

بدون دوستت داره

واگه كسي روديدي كه وقتي داري

با يكي ديگه حرف ميزني تركت ميكنه

بدون عاشقته ...

چند تا دوسم داري ؟

هميشه وقتي يکي ازم مي پرسيد چند تا دوسم داري

يه عدد بزرگ ميگفتم...

ولي وقتي تو ازم پرسيدي چند تا دوسم داري ؟

گفتم : يکي !!

ميدوني چرا ؟ چون قوي ترين و بزرگترين عدديه که ميشناسم ...

دقت کردي که قشنگترين و عزيز ترين چيزاي دنيا هميشه يکين !

ماه يکيه ... خورشيد يکيه ... زمين يکيه ... خدا يکيه ... مادر يکيه

پدر يکيه ... تو هم يکي هستي ... وسعت عشق من به تو هم يکيه ...

پس اينو بدون از الان تا هميشه : يکي دوست دارم